Θα δείξουν τα μοναχικά ρολόγια, ακριβώς δώδεκα.
Μερικά λεπτά αργότερα μέσα στην γλυκεία νοσταλγία όσων πέρασαν, λέω να βγούμε στο μπαλκόνι. Μόνοι μας. Αμίλητοι.
Σαν να βλέπουμε το μέλλον πίσω απ το τεράστιο φεγγάρι
Ο, τι σκεφτούμε εκείνη την στιγμή, θα γίνει εικόνες στο μυαλό μας.
Εικόνες πασπαλισμένες με χρυσαλιφούρφουρα διαρκείας.
Και οι άλλοι γύρω μας θα δίνουν φιλιά μ’ ευχές και πολύχρωμα πυροτεχνήματα, θα ζωγραφίζουν τον ουρανό.
Λευκά, κόκκινα, μπλε, ασημί… σαν πολύχρωμα χείλη χαμογελαστών γυναικών.
Και θα ξεκινά ένας ακόμα χρόνος.
Χαμογέλα μικρή…
Η ζωή τελειώνει σε κάποιο πολύ μακρινό αστέρι.
Χωρίς να ρωτά το πότε και το πως.
Έλα, χαμογέλα…
Μ’ ακούς?
Μα που είσαι μικρή μου ?
Γιατί δεν απαντάς?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου