Γάτος μικρός.

Γάτος μικρός με μάτια πράσινα και σώμα λάστιχο, εμφανίζεται στα πόδια μου απρόσκλητος. 
Ουρά σπαθί, φωνή μωρού. 
Μεγαλώνει μαζί μου. Αγάπη, παιχνίδια και ύπνος. 
Ζωή χαρισάμενη σε αυλές και καναπέδες. 
Επιστρέφει κάποια μέρα κατηφής. 
Δυο μέρες ακίνητος. Άγαλμα. Σύγκρυο. 
Ανάσες βαριές και μάτια τρομαγμένα. 
Στόμα μισάνοιχτο, δύσκολες αναπνοές, μάτια ικετευτικά. 
Κάτι σαν βοήθεια στην γλώσσα των γάτων. 
Γιατροί , νοσοκόμοι, εξετάσεις , ακτινογραφίες. Κλάματα. 
Ο θάνατος σφήνωσε μια σφαίρα ανάμεσα καρδιά και διάφραγμα. 
Ο θάνατος είναι γείτονας που παίζει σφαίρες κομπολόι, προσμετρώντας στην ανυπαρξία του, θανάτους μικρών γάτων. 
Ο θάνατος μένει δίπλα μου. 
Τα πρωινά μου λέει χαμογελαστός, ενοχικές καλημέρες. 
Χθες, τα νύχια μου μεγάλωσαν ξαφνικά. 
Δυο σουβλεροί κυνόδοντες, προεξέχουν κυρτοί, στα χείλη μου. 
Και βλέπω πια, πολύ καλά στα σκοτεινά.