Ένα λουλούδι στα μαλλιά

Βλέπω ξαφνικά το υπέροχο σκίτσο, μια σπανιόλα να κάθεται πάνω στις γραμμές ενός τρένου, κοντά σε μια θάλασσα και να αρμενίζει ένα μικρό πειρατικό ... φέρνω το βλέμμα μου προς τα δεξιά και διαβάζω. «Λογοτεχνικός διαγωνισμός».
Ωραία λέω. Ενδιαφέρον.
Συνεχίζω.
«οι υπερβολές ξεκίνησαν».
Ενθουσιάζομαι. Ονειρεύομαι την υπερβολή. Πετάω την σκούφια μου για την υπερβολή. Η υπερβολή αλλάζει τα πάντα.
Σκέφτομαι.
Μήπως δεν είναι γραμμές από τρένο?.
Η σπανιόλα δεν μπορεί να κάθεται σε γραμμές…
Δεν δείχνει απογοητευμένη. Έχει ένα λουλούδι στα μαλλιά, σαν φωτιά στη σκέψη. Μάλλον κάθεται σε μια σχεδία, μόνη μέσα στη θάλασσα. Ολομόναχη στο πέλαγος. Αλλά κρατεί και ένα χάρτινο καραβάκι. Κρατάει μια ελπίδα δεμένη δυνατά με την ζεστή φωτιά του μυαλού της.
Δεμένη η ελπίδα στη σχεδία.