Προσγείωση.

Σε αρμένιζε μια κούραση στα μάτια και στη φωνή. Έφτανε μέχρι το πιο βαθύ μέσα σου κι επέστρεφε άτονα σαν ξεφτισμένη ανάσα στα αυτιά μου.

Έξω οι αστραπές χαράκωναν τα γυμνά δέντρα και τα όνειρα.

Οι Θεοί έπαιζαν με βεγγαλικά και μουσικές .

Ο ουρανός ένα τεράστιο καλειδοσκόπιο μέσα σε αθέατες συστάδες νεφών με ανταύγειες και εκρήξεις χρωμάτων, λανθάνοντος υπόλευκου , λευκόχρυσου, μωβ και λουλακί.

Έσυρα τα βήματά μου σε κήπο ολάνθιστο.

Νυχτερινή συνάντηση με κάποιες στάλες βροχής.

Άνθιζαν ήρεμα τα γιασεμιά σε ολόλευκο άρωμα, απλωμένο στο σκοτάδι της μικρής καταιγίδας ανακατωμένα με ήχους από μακρινά τραγούδια μιας γιορτής κάπου μακριά. « ειμ’ αετός χωρίς φτερά…»

Αναλογίστηκα τα κομμένα φτερά του.

Την επίγεια πίκρα του.

Την αετίσια μοναξιά του.

Περπάτα τώρα…