Γυναίκα στη Μάνη.

Ήρεμα και άγρια σαν μια θάλασσα σε σκέφτομαι.

Φως  ασημοκέντητο στα γαμψά γυρίσματα

των μακρινών κυμάτων.

Κι εσύ φεγγοβολάς μέσα στο αστρικό σου θάμπος

Πανσέληνος σε πάθος νυκτόβιο.

Να καίω επάνω μου τα χιλιάδες κεριά σου.

Άηχα νετρόνια,  διαπερνόντα  το σώμα μου.

Ατίθασα άλογα και απαλό χορτάρι,

σε πλαγιές θαλασσόλουστες.

Ανέπαφα  τα χαϊδεύει η οδύνη των μικρών ανέμων.

Σαν το χάδι των ματιών σου.

Σαν τον νεφεληγερέτη λαιμό σου.

Ήφαιστος θερμοδότης.

ψυχή αναβράζουσα.

Αστράφτει στο Λιμένι

η πέτρα της Μάνης.

Στιλπνή.

Ζεσταίνει  όνειρα  εχέδωρα.

Τρυφερά αμύγδαλα το στήθος σου.

Τα κρατώ στο στόμα να μεγαλώσουν

Να στάξουν  μέσα μου εσένα.

Ελέω. Έλαιον.

Να βραχνιάζει η φωνή μου, το μέσα σου.

Περισπωμένη καλύπτουσα  σώματα.

Οροφή νεφών.

Βροχή απαστράπτουσα.

Οϊμέ…

Να γεμίζω το στόμα σου με την ανάσα της γης

Πολυαγαπημένη μου υστερόχρονη.

Ω γυναίκα. Ω πολυπόθητη.