Μόνος στη πλώρη αναλογιζόταν όσα είχε περάσει στο νησί του Μίνωα.
Νέοι φίλοι παλαιοί εχθροί. Περασμένα ξεχασμένα. Και τις ρακές εν αφθονία τις είχαν πιει γύρω από τεράστιες φωτιές και αντικριστά κρέατα είχαν περιδρομιάσει και η Αριάδνη το’ χε το παίξιμο στο κουβαράκι της και ο Μινώταυρος μια χαρά ήξερε να απαγγέλλει παθιασμένα και μ’ ανατολίτικη τονικότητα τον Ερωτόκριτο.
Φυσικά η ειρήνη είχε κλειστεί δια παντός ανάμεσα σε ιδρωμένες αγκαλιές και φιλιά από νεαρά ημίγυμνα αγόρια και κορίτσια. Η επόμενη ημέρα περιελάμβανε ελαφρά ρακόμελα, πακετάρισμα δώρων, μαντίλια πνέοντα στην θαλάσσια αύρα, ερωτικά δάκρυα, εναγκαλισμοί και αναχώρηση για Αθήνα.
Ακτοπλοϊκώς .
Χαρμόσυνα τα μαντάτα.
Ο Αίολος υπήρξε γενναιόδωρα ούριος με τον Θησέα.
Σαράντα κουπιά κρατούσαν πορεία προς το Σούνιο.
Γύρισε ξαφνικά αλαφιασμένος.
Ρε σεις… το πανί γαμώ σας. Το Πανί…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου