Εκδρομή μέσα μας.

Ήταν μια παρεξηγημένη εκδρομή.

Μια ενοχή αναζητούσε διέξοδο ανάμεσα στα μαύρα σου μάτια και στις βαθιές ανάσες της ανένδοτης καθημερινότητας. Μια εκδρομή μέσα μας.
Ας είχε μόνο βουνό και θάλασσα. Ας είχε πεύκα και αμμουδιά. Ένα μέτρημα των κυμάτων που χάνονταν μετά το φιλί τους στα βότσαλα.
Μια εκδρομή να φύγει η ψυχή ψηλά σαν γεράκι άγριο που θέλει να χαρεί το πέταγμά του.
Που ζωντανεύει την κρυφή διάσταση της απόστασης. Που την φανερώνει σαν εύπλαστος πρωινός Ήλιος, ξημερώνοντας κατακαλόκαιρο.
Σαν φως ατίθασο στον γυμνό βράχο που κανακεύει τον αφρό της θάλασσας.
Αυτό που ζω εδώ αυτόν τον καιρό μπορείς να το πεις και κόλαση. Αν όμως τελειώσει ποτέ, μας χρωστάμε μια εκδρομή.
Αν τελειώσει ποτέ.. και αν το θες ακόμα…