Άγνωστος παραλήπτης

Άνοιγα το γράμμα σου εκεί, ανάμεσα στα άγρια βράχια και τα μουλιασμένα φύκια απ τον αφρό της χειμωνιάτικης θάλασσας.
Πλάτη στα ανταριασμένα κύματα και στα σφυρίγματα του άνεμου.
Προστάτης χειρογράφου.
Οι πρώτες λέξεις, πικρές, αλλοίωναν τα δακτυλικά μου αποτυπώματα.
Κι ο φάρος δίπλα μου, κάτασπρος, ψηλός, με το κρυστάλλινο καύκαλο στην κορυφή του, περιστρεφόταν αδιάφορος σε χρόνους και εποχές.
Αγέρωχος στην δύναμη του Ποσειδώνα.
Σταμάτησα να διαβάζω.
Άφησα το βλέμμα να αιωρηθεί στο μέλλον.
Δυσοίωνο.
Φτάνουν πια οι ζωές των άλλων γύρο μου. Με κούραζε αυτός ο ανελέητος, αποστειρωμένος μικρόκοσμος.
Σφραγίδα ταχυδρομείου. «Άγνωστος παραλήπτης».
Ας γερνούσα μόνος.